ประวัติ ลิงลม หรือที่เรียกกันอีกชื่อ ว่า นางอาย

ลิงลม เป็นลิงชนิดหนึ่ง ไม่มีหาง ดวงตาโต ลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลหรืออมเทา ส่วนท้องสีซีดกว่า
สันจมูกสีขาว ขอบตาคล้ำ แนวสันหลังเป็นสีเข้มตลอดหนัง ตัวเล็ก น้ำหนักราวๆ 1-2 กก.

ลิงลม อาศัยอยู่บนต้นไม้ ปีนป่ายตามกิ่งไม้อย่างช้าๆ แต่ว่าเมื่อมีลมพัดแรงจะเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น
รวมทั้งสามารถฉกจับแมลงได้อย่างรวดเร็ว

ของกินหลักคือแมลง นก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก สัตว์เลื้อยคลาน ผลไม้ น้ำหวาน
และเกสรดอกไม้ ออกหากินตอนกลางคืน

ช่วงกลางวันจะหลับตาง่ามไม้ หากินโดยลำพัง บางครั้งอาจพบเป็นคู่หรือเป็นครอบครัว
คลอดลูกครั้งละตัว ออกเป็นแฝดบ้างแต่ไม่บ่อยนัก

ลูกลิงลมอาศัยอยู่กับแม่เป็นเวลา 6-9 เดือน เจอได้ตลอดแผ่นดินใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
และยังพบในเกาะสุมาตรา บอร์เนียว แต่ไม่เจอในเกาะชวา

ยังมีลิงลมอีกชนิดหนึ่งเป็น ลิงลมแคระ (N. pygmaeus) รูปร่างคล้ายคลึงกันแต่ตัวเล็กกว่ามาก
น้ำหนักเพียงแค่ 250-400 กรัมเท่านั้น

สีสันค่อนไปทางสีส้ม และไม่มีเส้นกลางสันหลัง เจอในประเทศลาว เวียดนาม แล้วก็กัมพูชา
นักวิทยาศาสตร์บางคนจำแนกให้มีลิงลมอีกชนิดหนึ่งเป็น

ลิงลมกลาง (Intermediate Slow Loris, N. intermedius) รูปร่างคล้ายลิงลมแต่ว่าเล็กกว่า
อาศัยอยู่ในจีนตอนใต้และเวียดนามตอนเหนือ

อ่านต่อ →